Onze statistisch medewerker Paul Buffing zei voorafgaand aan de finale nog: “13 mei is een historische datum voor Ajax.” (De profs wonnen in 1987 de Europacup II op deze dag en ook het beslissende tweede duel in de UEFA Cup-finale van 1992 werd op 13 mei gespeeld.) Wat kon er dus nog misgaan? Het zo geplaagde Ajax, dat onder de bezielende leiding van Augustijn en Van der Wal in de laatste twee wedstrijden bij vlagen al prima voetbal liet zien maar daarvoor nog niet werd beloond, kreeg vanavond de ultieme kans om eindelijk eens alle opgekropte frustraties uit de competitie van zich af te spelen. Kon Ajax na Swift (zon.), VIOS Wormerveer, Saenden, BOL, DEM en Elinkwijk nu ook JOS Watergraafsmeer aan de zegekar binden?
Wedstrijdbeleving: Marcel
Op het gastvrije en prachtige AFC-complex, dat bovendien druk bevolkt was, gaf Ajax meteen zijn visitekaartje af: zonder onder meer de zieke Vurnon Anita was Ajax gretig, zat er bovenop en dicteerde vanaf minuut één het wedstrijdbeeld. Al in de 8e minuut, na een corner van Daniel van Son, was het Tristan Buis die met een kopbal bijna doelman Adomako wist te verrassen. De katachtige keeper wist de bal echter ternauwernood op de lijn te keren. Het dominante Ajax bleef drukken en JOS — dat in de competitie nog twee keer van Ajax won — kwam er (nog) niet aan te pas. In de 12e minuut was Mitchell te Vrede dichtbij de 1-0 met een kopbal, en niet veel later moest Adomako opnieuw redden na wederom een dreigende kopbal van Te Vrede.
Pas in de 20e minuut zagen we het eerste serieuze schot van JOS via Max Versteeg, maar doelman Tymo Harmsen pareerde keurig. Ajax bleef overtuigen en met de prima spelende Daniel van Son en Jarchinio Antonia op de vleugels kreeg het in de 25e minuut een grote kans op de verdiende 1-0, ware het niet dat Aram Arik de bal net niet genoeg vaart kon meegeven. Na 35 minuten uitstekend en overtuigend voetbal van Ajax was daar ineens JOS, in de persoon van Luciandro Andeloe, die een gigantische kans kreeg op de 0-1. Zijn diagonale schot vanaf de rand van het zestienmetergebied spatte uiteen op de paal, en de rebound van Yamiro Macrander werd net op tijd geblokt door de Ajax-defensie. Vanaf dat moment liet JOS steeds meer zijn tanden zien, ondanks dat Mitchell te Vrede nog een grote mogelijkheid kreeg. Ajax ondervond nu nadrukkelijk meer weerstand. Na 45 boeiende minuten was de ruststand nog altijd 0-0.
Tweede helft:
De tweede helft kwam moeizaam op gang, in tegenstelling tot de eerste 45 minuten. Beide teams waren nu echt aan elkaar gewaagd en het spel speelde zich vooral op het middenveld af. Pas in de 64e minuut sloeg de vlam weer in de pan. Na slordig uitverdedigen was het opnieuw Andeloe die Harmsen het moeilijk maakte. Het bleek de opmaat voor een steeds beter spelend JOS, dat Ajax meer en meer onder druk zette. Toch namen de “bezoekers” in de 68e minuut enigszins tegen de verhouding in de leiding. Yamiro Macrander ging er over rechts vandoor en legde de bal terug op Boris Santen, die vanaf de rand van het zestienmetergebied uithaalde en in de verre hoek de 0-1 binnenschoot.
De vermoeidheid begon parten te spelen bij Ajax en diverse krampbehandelingen waren daar het stille bewijs van. Toch gaf Ajax nooit op. In de 81e minuut werd het zelfs geholpen toen Daan Wensink geel kreeg en na veelvuldig commentaar meteen zijn tweede gele kaart ontving: rood. Met inmiddels Rogier Arduin, Chip Engels en Frederico van den Bosch als verse aanvallende impulsen nam Ajax het initiatief weer over. Toch moesten we wachten tot de 95e minuut. Na veelvuldig druk zetten belandde de bal via een vloeiende aanval over Jarchinio Antonia op het hoofd van Aram Arik, die snoeihard de 1-1 binnenkopte. Na ruim 96 minuten voetbal moest er verlengd worden. Deze heerlijke bekerfinale kreeg een prachtig toetje.
Verlenging:
Ajax bleef de bovenliggende partij tegen een JOS dat met tien man vooral afwachtte. Er waren mogelijkheden voor Mitchell te Vrede en Chip Engels, maar in het eerste deel van de verlenging bleef de stand 1-1. In de 112e minuut sloeg de vlam opnieuw in de pan. Mitchell te Vrede en zijn directe tegenstander waren verwikkeld in een persoonlijk duel waarbij beide spelers elkaar vasthielden. Scheidsrechter Dorrestijn gaf Te Vrede voordeel en liet doorspelen. De bal kwam terecht bij de vrijstaande Ufuk Ulker, die oog in oog met Adomako koelbloedig bleef en beheerst de 2-1 binnenschoot — tot grote vreugde van iedereen met een Ajax-hart.
Trainer Richard Plug werd in het tumult na de goal nog met rood van het veld gestuurd, maar het doelpunt bleef staan. De laatste tien minuten waren hectisch en zenuwslopend. JOS ging logischerwijs alles of niets spelen en kreeg nog diverse corners die voor gevaar zorgden, maar ondanks kunst en vliegwerk bleef de 2-1 staan. Na ruim 120 minuten heerlijk bekervoetbal was dat ook verdiend. Tot dusver was 2026 voor de Ajax-amateurs natuurlijk één grote zwarte bladzijde in competitieverband, maar het bekertoernooi bleek achteraf het ultieme uitstapje om de wekelijkse competitie-ellende te vergeten. Zo wonnen de Ajax-amateurs na 2005 en 2008 voor de derde keer de districtsbeker.
Trainer Augustijn heeft samen met zijn assistenten Dennis van der Wal en Ron Nooitmeer het plezier en het geloof in het voetbal weer teruggebracht en dat was terug te zien, met de bekerwinst als resultaat.
Recente reacties